Jericho, sezon II, epizod 7 - teoretycznie ostatni :)

Piszę teoretycznie, bo łudzę się nadzieją, że jeszcze coś ktoś nakręci :).

Ostatnio coraz częściej fiksuję się na serialach, hmm czyżbym nie mogła spostrzec nic dla siebie w najnowszej kinematografi??
Przyznaję, że coraz rzadziej. Jeden na ileś filmów mnie zaskakuje.
Kiedyś pisałam, że jestem otwara i generalnie oglądam wiele różnych filmów i w każdym staram się odszukać coś pozytywnego. I nadal tak jest, ale we mnie coraz mniej entuzjazmu.

Jericho łyknęłam jak dobry koktail owocowy (truskawkowy) - uwielbiam :).
Zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Może gra aktorska nie jest wybitna i dialogi porywające. Ale sam pomysł, koncepcja, zwłaszcza pierwszego sezonu...drugi mam wrażenie, że trochę nakręcony tak na szybko, niedokładnie byleby był i zakończył jakoś rozpoczęte wątki. Ale to tylko moje subiektywne odczucie.
Poza tym pomysł, nawiązanie do rzeczywistości i ciągłych tajemnic USA - brawooo:)

Ahhh napisałabym więcej i napiszę, ale jeśli zaraz nie nałożę jakiegoś tam makijarzu, nie znajdę butów, które nadają się na dziś, i nie zapakuję torebki, to spóźnię się na zajęcie z kretesem :) Aaaa i tak się spóźnię.

Wrócę do tematu jak wrócę :) Wieczorem :)
Miłego popołudnia, nieco bardziej słonecznego niż w moim cudnym Trójmieście :).
Buźka:*